bugün fark ettim. lupelius'un o yüce öğretisini hatırladım yine. 'mea culpa'; benim günahım. ihmal, riya, bencillik, içten pazarlıklılık. günahlarımdan sadece bazıları. yaşadığım hayat aslında pazarlığını yaptığım bir hayat. bu yaşadığım düşkırıklığı ise bu pazarlıktan habersizmiş gibi işleyen farkındalığım.

kimseye yakın değilim, kimse için fedakarlık yapmam. aslında anlatacak şeylerim de yoktur kimse için. insanların dertlerini dinlemeyeli çok oldu. insanlara güzel hissettirmeyeli. birinci hayatımda böyle değildi oysa. ve o zamanın gölgeleri hala çok dostça bana. birden şeffaflaşan, içini açtıkça kucağıma kıvrılan pek çok insan oldu ikinci hayatımda. yargılamadan okşadım onları ve onlar da bütün benliklerini teslim etmişlerdi.

mahmur bir nehir akıyordu ayaklarımızdan. mor bir geceydi hatırlıyorum. dudakları belli belirsiz oynuyordu. birbirine rast gelmiş iki kayıp kişiydik. teslim olmak için göğsümü kolluyordu. göğsüm şefkatle olduğundan daha da genişledi. omuzlarım daha yuvarlak oldu şefkatten.

vedalaştık orman camın önünde uyudu. ben uyuduğumdaysa üçüncü hayatımdaydım.