ismini sıkça duyduğum imdb'nin çokca övdüğü filmi 11 yıl sonra izledim. 11 koca sene bir sanat eserinin estetik anlayış olarak eskimesi için yeterli midir? hayır. öyleyse bu filmde güzel olan ne vardı? bütün bu övgüleri hak edecek olan sadece tabularla dolu senaryosu mu?
ilk önce tabii filmin yazarı yöneteni Richard Kelly'den bahsetmek lazım. Richard Kelly'nin kariyerinde en çok ve hatta yegane beğenilen iş (imdb puanlarına göre). diğer yapımlarına baktığımda da kendisinin kıyamet, bilimkurgu konularına takıntılı olduğunu gördüm. bu şüphesiz bir senarist için kötü bir işaret; yaratıcılığı konusunda bir soru işareti üretiyor. diğer işlerini izlemedim fakat en iyisi buysa gerekli de görmüyorum.
filmde paranoyak şizofren bir ergeni başrolde izliyoruz. psikolojik anormalliği zaten senaryonun nasıl gelişebileceği konusunda sayısız ihtimal yaratıyor. asberger sendromlu asosyal baş karakterli bir başka filmde (Simple Simon - I Rymden finns inga känslor 2010) başarılı bir aktarım izlemiştik. bu hem oyunculuk hem senaryo anlamında. bunun gibi Awakenings filmine de gönderme yapılabilir. burada psikolojik sorunundan mugayır bizi rastlantısal bir kurgunun içine çektiğini düşünüyorum senaristin. hikayede üretilen; frank, sanrılar gibi absürd durumlar öylesine özensizce bırakılmış. profesörle konuşmaları da hikayenin seyirciye geçmesi için gerekli bilimsel hazırlığı vermiyor, heyecan uyandırmıyor. kuru ve bayağı bu bölümler de geçildiğinde, filmdeki herhangi iki karakterin ilişkisi mim koyulacak bir önem arz etmiyor. psikoloğuyla olan sahneler kimi zaman ilginç ve donnie darko'nun maneviyatı için açıklayıcı olabiliyor. roberta sparrow filmin orta yerinde dikiliyor, öylece bırakılmış. filmin finali basitlik anlamında da zirve yaptığı yer oluyor. donnie darko'nun psikoloğuyla hipnoz terapisi, Cunningam'ın söyleşisi dışında izlenecek sahne yok.
başrol oldukça sönük, sıkıcı bir donuklukla oynuyor. filmde tek bir kare etkileyici performansını görmedim. bunun yanında Drew Barrymore gayet başarılıydı. Marry McDonnell rolünde iyiydi. iki Gyllenhaal kardeşin beraber oynaması da ilginç olmuş.
sinematografisi açısından film, yine gayet zevksiz bir yapım. görsel efektler gülünç mertebede beceriksizce, sahne geçişleri, slow-motion kullanımları tekdüze.
olumlu bir şey söylemekte zorlandığım bir film. izleyecek olanların dikkatine.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
teşekkürler